Kwetsbaarheid en de verandering van verwachtingen tussen man en vrouw

Soms raakt een verhaal je dieper, omdat je niet alleen de woorden leest, maar ook de mens erachter voelt. Dat gebeurde toen ik op oudjaarsavond het bericht van Nuno Bettencourt las.

Ik heb hem nu 2x ontmoet. De 1e keer was heel bijzonder — geen foto’s, geen handtekeningen, maar een oprechte, hart-tot-hart omhelzing. Juist daarom kwamen zijn woorden over stilte, verlies en wie er wel of niet bleef extra hard binnen. Omdat ik had ervaren hoeveel echte aanwezigheid in een klein moment kan zitten, en ik wenste dat hij zelf kon voelen hoeveel liefde en verbinding hij achterlaat, zonder het te weten. Dat is de stille kracht van menselijk contact: klein aan de buitenkant, groots in wat het in beweging zet.

Hij schreef over een jaar eerder, waarin zijn leven plotseling en ingrijpend veranderde. En over de mensen die hij als familie voelde en die daarna niets lieten horen. Geen belletje. Geen appje. Geen “we zijn er voor je”.

Zijn woorden ademden pijn, verwarring en uiteindelijk ook helderheid. Over wie er wél bleef. En wie niet.
En terwijl ik zijn verhaal las, merkte ik dat het iets in mij raakte. Niet omdat mijn verhaal hetzelfde is, maar omdat het dezelfde gevoelige snaar aanraakt.

Wat mij in zijn verhaal vooral raakte, was hoe de stilte werd geïnterpreteerd. De stilte als bewijs dat het de ander niets meer kon schelen.

En daar wil ik iets aan toevoegen. Niet om zijn ervaring te ontkennen, want zijn pijn is echt, maar om er een andere laag naast te leggen.

Want stilte kan veel betekenen.
Soms is het onmacht.
Soms verwarring.
Soms een eigen vorm van rouw.

Wat mijn ervaring is, en waar ik vorig jaar over schreef in mijn blog over de kracht van alleen leven, is dat we, wanneer we zelf midden in pijn zitten, onze gevoelens gemakkelijk spiegelen op de ander. Dat is geen fout. Dat is menselijk.

In de loop van de tijd ben ik anders naar stilte gaan kijken. Ik laat om andere redenen los. Bijvoorbeeld omdat ik een situatie niet meer kan dragen. Niet omdat het mij niets kan schelen, maar juist omdat het te dichtbij komt en teveel pijn doet. Juist omdat ik om die mensen en situaties geef. Als je hart in brand staat heb je soms pauze en/of afstand nodig om het af te laten koelen. Of wellicht mis je juist dat vuurtje en heb je tijd nodig om het vlammetje weer aan te wakkeren. Wanneer het goed voelt, kun je weer met een sterk hart de situatie dragen en er weer volop zijn zonder dat het ten koste gaat van jezelf.

Dat maakt het gemis niet minder voelbaar.
Maar het maakt het verhaal wel zachter.

Brené Brown beschrijft dit als een plek waar schaamte, angst en liefde door elkaar heen lopen. Waar mensen niet weggaan uit kilte, maar uit onvermogen. Omdat ze simpelweg niet geleerd hebben hoe ze bij pijn kunnen blijven — die van zichzelf, laat staan die van een ander.

Wat ik zowel in Nuno’s woorden als in mijn eigen ervaringen herken, is dat we midden in een verschuiving zitten. Oude rollen tussen man en vrouw beginnen te schuiven. Als mens hebben we zowel een mannelijke als een vrouwelijke kant ongeacht ons gender. De manier waarop dat wordt uitgedragen veranderd ook. En dat brengt ongemak met zich mee. Persoonlijk heb ik mij nooit gehouden aan de traditionele rolverdeling. Ik bewandel mijn eigen pad. En ik heb óók nog te leren dat ik mij wat vaker kwetsbaar mag opstellen.

We hebben aangeleerd dat we moeten voldoen aan het beeld van kracht, dragen, zorgen, zwijgen. Maar steeds vaker wordt zichtbaar dat echte verbinding iets anders vraagt: woorden geven aan wat je voelt. Aanwezig blijven, ook als je het niet zeker weet.

Kwetsbaarheid, zegt Brené Brown, is niet weten wat je moet zeggen en toch niet verdwijnen. Durven zeggen dat je het even niet weet. Maar niet iedereen is daar al. En dat maakt deze overgang soms rommelig, stil en pijnlijk.

Stilte, verbinding en wat blijft

Nuno’s verhaal laat zijn kant zien — hoe verlammend stilte kan zijn voor degene die achterblijft. En tegelijkertijd zie ik ook de andere kant: stilte als bescherming. Als pauze. Als iets wat niets zegt over liefde, maar alles over draagkracht.

Wat voor mij duidelijk is, is dit: de mensen die wél blijven, zijn onmiskenbaar zichtbaar. Ze hoeven het niet goed te doen. Te blijven. Te vragen. Er gewoon te ZIJN.

Dat is familie.
Niet door regels of bloed.
Maar door aanwezigheid.

Soms zit je alleen. Misschien op oudjaarsavond. Of op een ander kantelpunt in je leven. En dat kan moeilijk zijn. Maar het kan ook een stille overgang zijn. Van oude verwachtingen naar nieuwe helderheid. Het feit dat Nuno altijd zo open en authentiek en ook kwetsbaar durft te zijn, is wat ik zo ontzettend van hem bewonder. Zijn verhaal delen, niet om zielig gevonden te worden. Maar om andere personen die in een gelijksoortige situatie hoop te geven en hart onder te riem te steken. Ik persoonlijk kies er ook graag voor om even alleen te zijn. Even afstand nemen van de hectiek. Even voelen hoe het nu met mij gaat. Daarna kan ik weer de mensen om mij heen ondersteunen. Niet om de dingen voor ze op te lossen maar gewoon door er voor ze te zijn en te luisteren.

Alleen zijn is dan geen leegte, maar ruimte. Ruimte om te voelen wie je bent geworden. Wie er bij je hoort. En wie je met liefde loslaat — niet uit boosheid, maar uit eerlijkheid. Eerlijkheid tegenover de ander zodat je ze niet onnodig kwetst met woorden die je niet meent en eerlijkheid naar jezelf vanuit een liefde voor jezelf.

Niet elke stilte is afwijzing. Niet elk vertrek is onverschilligheid. We doen allemaal wat we kunnen met wat we aankunnen. Blijf daarom mild — voor jezelf én voor de ander. En weet dat echte verbinding niet ontstaat uit perfecte woorden, maar uit de moed om mens te zijn, met alles wat daarbij hoort.

Maak van 2026 het beste jaar ooit! Je hebt elke dag de keuze om het anders te doen dan gisteren, ongeacht wat je hebt meegemaakt. En als je een luisterend oor nodig hebt.

Je weet mij te vinden! Ik zit onder mijn kleedje met mijn kopje thee. Klaar om te luisteren!

Happy new year!!

Voor wie Brené Brown niet kent: check out haar TED talk The Power of Vulnerability | Brené Brown | TED

Nuno’s story: 31-12-2025 – When people you truly love … family … Hear about something devastating and life altering happening to you and they don’t care enough to call right away to check on you or to try to help … it’s confusing and hurts at first … I mean not even a text with a few words like… we heard , we love you, we’re here for you. You’ll always be family no matter what.

But nothing … Not after a few days … months and now over a year later …

it’s still is crippling at times, because it’s like you never existed to them , 12 years erased within seconds by a tribe that called you family. Not one single thought about your well being or even a second of lost sleep over your heartbreaking loss. When you yourself would drop everything and get on plane if they needed you.

But hey don’t get it twisted … it’s not that they don’t love you anymore … the truth is they NEVER did.

They just pretended to and said I love you for over a decade … because they had to.

but People that truly love you SHOW their love for you when you’re at your darkest moments. They don’t abandon you overnight.

But on the other side, hold on really tight to the ones who did call right away and even traveled to see you and cried with you and kept checking in through a year of painful loss.

Be grateful, for that is exactly the meaning of Family… not by law or by blood.

For those of you sitting alone on New Year’s Eve wondering how did I get here …

As hard as it is to realize you spent over a decade of fake hugs and smiles and empty “I love you’s… “

You WILL find peace of mind and You will eventually heal and realize there’s no room in your life for cold hearted people.

A YEAR ago I sat alone last NYEve in immense pain…. Tonight, I sit here alone a year later this NYE… but feeling Peace and gratefulness and blessed for the true family that showed up for me and have always been there. For the good. The bad and ugly. As I will always be there for every one of them.

unconditionally…

Even though it was a trying year personally … Thank you for an incredible year career wise. It was a wild ride … ALL THANKS TO YOU.

2026 !

Let’s Gooooooo!

Van angst naar rust: Praktische spiritualiteit voor iedereen

Veel mensen zijn nieuwsgierig naar spiritualiteit, maar haken al snel af zodra woorden als energie, geesten of onzichtbare krachten voorbij komen. Logisch ook – want als je iets niet kunt vastpakken of verklaren, kan het al snel een beetje spannend of zelfs eng voelen. Zwarte magie, enge entiteiten of de gedachte dat er “iets” je zou kunnen lastigvallen: het klinkt niet bepaald als iets waar je ontspannen van wordt.

Toch is er goed nieuws. Spiritualiteit gaat in de kern helemaal niet over enge krachten of zweverige ideeën. Het gaat juist over jou – jouw innerlijke rust, jouw eigen kracht en jouw vermogen om je leven lichter te maken.

Waarom je niets hoeft te vrezen

De basisregel is simpel: energie volgt altijd je aandacht. Waar jij je op richt, dat groeit. Richt jij je dus op angst, spanning of doemscenario’s, dan voelt alles ook zwaarder en dreigender. Maar zodra jij je aandacht verlegt naar vertrouwen, plezier en nieuwsgierigheid, verschuift ook de hele beleving.

Er bestaat geen kracht die jou zomaar kan binnendringen of “overnemen”. Jij bent altijd degene die bepaalt waar jij in gelooft en wat je binnenlaat. Zie het als een soort filter: jij bent degene die de deur open- of dichthoudt. En als jij besluit dat jouw deur alleen openstaat voor licht, liefde, humor en positiviteit, dan is dát wat er binnenkomt.

Geesten en andere “enge dingen”

Veel mensen vrezen het idee dat er onzichtbare wezens rondzweven. Maar stel je voor dat die “wezens” niets anders zijn dan echo’s van energie, een beetje zoals een herinnering of een oude foto. Ze kunnen je niet kwaad doen. Ze hebben geen macht over jou. Jij hebt altijd de afstandsbediening in handen.

Dus in plaats van te denken: “O jee, wat als er iets in de kamer staat?” kun je je afvragen: “Wat wil ik in mijn ruimte voelen?” En dan kies je heel bewust voor rust, warmte, of misschien gewoon een flinke lachbui.

Spiritualiteit is praktisch en aards

Spiritualiteit hoeft dus helemaal niet zweverig of spannend te zijn. Het is niets meer en niets minder dan het bewust kiezen voor gedachten en gevoelens die jou goed doen. Jezelf beter leren kennen, leren ontspannen, vertrouwen voelen in plaats van angst. Heel praktisch dus – en een stuk lichter dan je misschien dacht.

Een kleine oefening

Als je ooit merkt dat je bang wordt voor onzichtbare krachten, doe dan dit:

Adem diep in en uit.
Stel je voor dat er een grote zon in je borst straalt.
Laat dat licht zich uitbreiden door je hele lichaam, en daarna door de hele ruimte om je heen.

Voel hoe die ruimte meteen van jou wordt. Warm, veilig, stevig. Er is geen plek meer voor angst.

✨ Kortom: spiritualiteit gaat niet over spoken of zwarte magie. Het gaat over vertrouwen, licht en de keuzes die jíj maakt. Jij hebt de afstandsbediening – en je kunt altijd naar een leuker kanaal zappen.

De onzichtbare kracht van jouw antrekkelijkheid (en waarom het níét alleen aan je highlighter ligt)

Er zijn van die vrouwen…

Ze lopen binnen, zeggen niks – en tóch draait iedereen hun kant op. Niet omdat ze glitter make-up op hebben (hoewel dat ook mag, natuurlijk), maar omdat ze iets uitstralen.

Iets wat niet in een potje zit.

Iets wat je voelt.

Wat je voelt, is hun energie. En energie liegt nooit.

Dit zijn vrouwen die iets snappen. Geen trucje, geen toneelstuk. Gewoon een diep weten: “ik ben genoeg”. En dat voel je.

Hieronder neem ik je mee in 7 kenmerken van vrouwen die aantrekkelijk zijn zonder zich uit te sloven. Die magnetisch zijn omdat ze gewoon zichzelf zijn. (Of vooral niet iemand anders proberen te zijn.)

1. Ze vertrouwen op hun energie (en niet op hun volume)

Voordat jij “hoi” zegt, heeft je energie al hallo gezegd. Spannend, ik weet het.

Een vrouw met zelfvertrouwen hoeft zich niet groter te maken dan ze is. Ze stáát er gewoon. In haar lijf. In haar stilte. In haar weten.

Ze hoeft zichzelf niet te verkopen. Ze belichaamt zichzelf. En dat voel je.

2. Ze klampen zich niet vast aan iemand– ze kiezen

Er is een verschil tussen openstaan en sméken.

De vrouw die niet vastklampt, maar kiest, is de vrouw die je voelt. Ze wacht niet obsessief op een appje (oké, misschien even – maar dan herinnert ze zich haar leven weer). Ze leeft. Ze lacht. Ze flaneert met haar eigen flow.

En als iemand daarin mee mag dansen? Mooi. Maar zij blijft in het ritme van zichzelf. Altijd.

3. Ze kleden zich voor zichzelf (en ja, een complimentje is natuurlijk altijd leuk)

Een vrouw die haar stijl kiest vanuit gevoel, niet vanuit ‘wat hoort’, wordt automatisch zichtbaar. Niet schreeuwerig. Maar als een schilderij dat ineens tot leven komt.

Wat trekt ze aan? Iets wat haar raakt. Zachte stoffen. Kleuren die haar aura complimenteren (en haar ogen, laten we eerlijk zijn).

Geen moderegels. Alleen: voel ik me hier fijn in? En als het antwoord “JA” is, dan draag je het. Punt.

4. Ze kunnen ontvangen (zonder een score bij te houden)

Vrouwelijke energie is magnetisch. Ze nodigt uit, ze ontvangt, ze vertrouwt. En nee, dat betekent niet dat je passief afwacht tot er een prins op een paard verschijnt. (Tenzij je dat leuk vindt. Dan vooral doen.)

Het betekent: je hoeft het niet te forceren. Je bent geen actieplan. Je bént het plan. En dat is aantrekkelijk.

5. Ze praten met hun ogen (en niet met hun bewijsdrang)

Ze hoeft niet alles te zeggen. Want haar blik, haar stilte, haar aanwezigheid en de dingen die ze niet zegt, doet al genoeg.

Een vrouw die zich niet hoeft te bewijzen, is als een goed boek zonder schreeuwende kaft. Je wíl meer over haar weten. Ze laat de ander ruimte om haar te zien, zonder zich te verliezen.

En ja, soms zegt een opgetrokken wenkbrauw meer dan duizend woorden.

6. Ze zijn compleet – met of zonder bevestiging

Zij is altijd zichzelf, niet uit bescherming, maar als steun. Ze zoekt niet wanhopig naar geruststelling (“waarom heeft hij mijn story bekeken maar niet geappt?” – herken je vast).

In plaats daarvan neemt ze een adem. Zet haar voeten op de grond. En herinnert zich: ik bén genoeg. Geen extra likes nodig. Geen externe goedkeuring vereist.

Complimenten zijn fijn, maar ze zijn de slagroom op de taart. Je zelfvertrouwen komt van binnenuit.

7. Ze zijn rustig – en dat voelt als magie

Rust is sexy. Punt. Niet suf, niet saai, maar echt: krachtig, magnetisch, zielsverleidelijk.

Zij reageert niet uit reflex, maar met de kracht van een weloverwogen keuze. Geen Duran Duran-moment hier, geen automatische reactie – gewoon pure intentie. Ze spreekt haar waarheid, denkt na en ademt. Ze weet dat de wereld niet vergaat als ze even wacht met antwoorden.

In haar aanwezigheid voel je je… veilig. Gewild. En een beetje wakker geschud.

Tot slot (of eigenlijk: begin)

Je hoeft niet nóg harder te rennen, te pleasen of harder te sporten of op een yogamat te mediteren tot je verlicht bent.

Je hoeft alleen maar terug naar jezelf. Naar je lijf. Naar je energie. Naar die plek waar niks moet – en alles al klopt.

Je aantrekkingskracht? Die is er al. Ze zit niet verstopt, ze zit gewoon op je te wachten.

Dus adem in, schouders omlaag, en loop die kamer in.

Niet om indruk te maken.
Maar omdat je al indrukwekkend bent.

Ontmasker manipulatie in relaties

Soms klinkt een zin zó lief. Alsof iemand zich kwetsbaar opstelt, eerlijk is. Maar voel even die subtiele kramp in je buik. Die mini-frons die je maakt. Je intuïtie weet vaak allang: hier klopt iets niet.

We hebben geleerd om te begrijpen, om de ander het voordeel van de twijfel te geven. Maar dat is precies waar je jezelf verliest. Want sommige uitspraken zijn geen openhartigheid — ze zijn afleidingsmanoeuvres. Maskers. En als je ze niet herkent, geef je steeds weer energie aan iets dat je uiteindelijk uitput.

Laten we samen vijf van die uitspraken ontmaskeren. Zinnen die eruitzien als iets heerlijks, maar smaken als vergif.

☕ 1. “Je moet me accepteren zoals ik ben.”

Klinkt als: “Ik ben authentiek.”
Maar voelt als: “Ik wil niet groeien, dus jij moet het werk doen.”

We verwarren vaak acceptatie met over je grenzen heen laten lopen. Maar echte verbinding vraagt iets anders: verantwoordelijkheid. Groei. Zelfreflectie.

Wanneer iemand deze zin gebruikt, kan dat zijn om eigen gedrag niet aan te hoeven kijken — om boosheid, afstandelijkheid of luiheid te rechtvaardigen — dan is dat geen zelfliefde. Dat is vermijding.

🔑 Een volwassen persoon erkent patronen. Een onvolwassen persoon verschuilt zich erachter.

☕ 2. “Al mijn exen waren gek of toxisch.”

Klinkt als: “Ik ben gekwetst.”
Maar voelt als: “Ik zie nog steeds niet wat mijn aandeel was.”

Als iemand elk stuk verleden als drama beschrijft, dan is dat geen teken van eerlijkheid, maar van onverwerkt verleden. En als je niet oppast, word jij de volgende die “gek” genoemd wordt — zodra je een grens stelt.

Want onthoud: een persoon die geen zelfinzicht heeft, blijft in herhaling vallen. Jij wordt dan geen partner, maar de hoofdrol in een script dat ze zelf nog niet doorhebben.

🔑 Verhaal is mooi. Maar zonder bewustzijn? Dan is het gewoon herhaling met een ander decor.

☕ 3. “Als je écht van me hield, zou je…”

Klinkt als: “Ik wil je dichtbij.”
Maar voelt als: “Ik wil controle.”

Liefde is geen wisselkoers. Je hoeft niets te doen om te bewijzen dat je voelt. Zeker niet iets wat tegen je natuur ingaat.

Als iemand je liefde inzet als een drukmiddel — als een test — dan is dat geen liefde. Dat is manipulatie met een strik eromheen.

🔑 Jij mag kiezen uit liefde. Niet bewegen uit angst.

☕ 4. “Je bent niet genoeg voor mij.”

Klinkt als: “Ik weet wat ik wil.”
Maar voelt als: “Ik projecteer mijn tekort op jou.”

Deze zin doet pijn. Logisch. Maar dat komt omdat hij een kwetsbare plek raakt — niet omdat hij waar is.

Iemand die dit zegt, zegt eigenlijk: ik voel leegte, en ik wil dat jij ‘m opvult. Maar dat is niet jouw taak. Jij bent geen leeg glas. Jij bent een overstromende theepot. En wie dat niet ziet, mag dorst lijden zonder jouw energie.

🔑 Je bent altijd genoeg — voor de juiste persoon. De rest is alleen een les.

☕ 5. “Je overdrijft.” / “Je bent te gevoelig.”

Klinkt als: “Ik begrijp je niet.”
Maar voelt als: “Jouw emoties zijn onhandig voor mij.”

Deze woorden zijn de stille killers van je intuïtie. Ze zorgen ervoor dat je jezelf gaat afvragen: Zie ik het wel goed? Voel ik te veel?

Maar jouw gevoel is geen probleem. Het is een kompas. En als iemand je steeds laat twijfelen aan dat kompas, dan is dat geen liefde. Dat is gaslighting — zelfs als het verpakt is in een glimlach.

🔑 Je gevoelens zijn informatie. Wie dat niet aankan, is nog niet in staat tot echte verbinding.

✨ Tot Slot:

Sommige zinnen klinken zacht, maar voelen zwaar. En als je leert luisteren naar dat verschil, dan word je zul je je vrij voelen.

Je hoeft niet te blijven waar je energie lekt. Je hoeft niet te bewijzen dat je lief bent, trouw bent, sterk bent. Je hoeft alleen te herkennen wanneer je in een spel belandt — en moedig genoeg te zijn om eruit te stappen.

Want jij verdient liefde die je laat ademen. Geen liefde die je in de war brengt.

🌿 Meer van dit soort inzichten?
Lees dan ook de andere blogs in WOW

5 Tekenen dat hij meer voelt dan hij laat zien

Als zij zegt dat hij geen spelletjes speelt… Maar je toch het gevoel hebt dat je in een emotionele escape room zit

We moeten het even hebben over mindgames. Niet die van je vriendin die ineens een mysterieuze story post na een ruzie (zij weet dondersgoed wat ze doet), maar die van hem. Ja, die man die zegt dat hij “alles op tafel legt” terwijl jij je ondertussen afvraagt of je stiekem in een psychologisch experiment bent beland. Spoiler: misschien wél.

Nu komt de tricky part. Soms speelt hij geen spelletje om je te manipuleren… maar juist omdat hij serieus over je nadenkt. En daar wordt het ingewikkeld. Want:
🧠 + ❤️ = 💥
(Manlogica, zeg maar.)

Dus laten we even een bakkie thee erbij pakken en deze emotionele puzzel met deadline ontrafelen. Hier zijn vijf subtiele tekenen dat hij écht gevoelens voor je heeft, ook al lijkt het soms alsof hij je per ongeluk appte.

1. Hij begint je te spiegelen .

Je zegt iets op een bepaalde manier, en drie dagen later hoor je hem jouw woorden gebruiken alsof hij de term “chaotische fairy energy” altijd al kende. Hij neemt je emoji-gebruik over. Zet ineens een punt achter zijn zinnen. Hij doet zelfs zijn jas uit als jij het warm hebt.

Girl, hij spiegelt je. En dat doet hij niet expres — zijn brein is gewoon bezig je energie te matchen. Een soort onderbewuste love language waarbij hij laat zien: “Ik zie jou. En ik vind je vibe zo leuk dat ik erin wil kruipen als een oversized hoodie.”

2. Hij deelt flarden van zijn binnenwereld (maar nooit het hele plaatje).

Misschien vertelt hij ineens over die keer dat z’n vader weg was en dat hem nog steeds raakt. Of dat hij stiekem bang is om te falen in z’n carrière. En jij denkt: Waarom vertel je me dit ineens? Nou, dit is wat we noemen: emotionele guerrillatechniek.

Hij geeft je precies genoeg om te peilen of jij veilig bent — zonder z’n volledige hart op tafel te gooien. Want wat als jij daar dan overheen danst met je schoenen aan?

Als jij dat moment op waarde weet te schatten, komt er misschien een volgend stukje. Maar als je “gewoon” reageert… tja, dan wordt via de backstage area naar buiten geloodst.

3. Hij onthoudt kleine dingen die je zelf alweer vergeten was.

Je zei ooit dat je bang bent voor clownvisjes (weird, maar same). En ineens stuurt hij een meme met Nemo en zegt: “Jij en je trauma.” En jij denkt: He remembers???

Als een man die normaal vergeet waar zijn autosleutels liggen, ineens jouw exacte theebestelling weet — notitie: dit is niet zomaar attent gedrag. Dit is investeren. Niet met een Pinterest-board, maar met zijn aandacht.

4. Zijn lichaam is er al uit, voordat zijn brein het doorheeft.

Let op de non-verbale communicatie. Zijn voeten wijzen altijd naar jou (zelfs als hij zegt dat hij “nog niet weet wat hij voelt”). Hij buigt zich naar je toe als je praat. Hij recht zijn rug als je voorbijloopt.

Zijn lichaam voert al een slow-dance uit op een nummer dat z’n hoofd nog niet heeft herkend. En als jij het ziet, weet je: Zijn onderbewuste heeft al ja gezegd.

5. Hij test of jij veilig bent. (En jij denkt: waarom ben ik ineens in een aflevering van ‘Wie Is De Mol?’)

Misschien laat hij zich ineens minder zien. Of hij zegt iets schurends, net om te kijken hoe jij reageert. Het voelt alsof hij afstand neemt. Maar what’s really happening?

Hij test je. Niet vanuit spelletjes, maar vanuit zelfbescherming. Want de echte vraag die hij stelt is:
“Kan ik hier landen met al mijn imperfectie, zonder meteen gecanceld te worden?”

Het probleem? Ladies voelen die test vaak als afwijzing. Terwijl hij juist hoopt dat jij blijft staan. Niet om te bewijzen dat je ‘sterk genoeg bent’, maar omdat hij moet weten of je zijn binnenwereld aankan — zonder de nooduitgang te zoeken zodra het serieus wordt.

Dus… speelt hij een spel? Of probeert hij alleen zichzelf niet te verliezen terwijl hij valt?

Veel van wat ladies zien als spelletjes, zijn voor hem strategieën. Niet om jou klein te houden, maar om zichzelf veilig te houden.

En ja, dat kan vermoeiend zijn. Jij wil duidelijkheid, geen emotionele Sudoku. Maar als jij denkt: er zit iets echts onder, en je voelt dat er potentie is — dan mag je best even blijven. Niet om jezelf te bewijzen, maar om te kijken of het écht iets kan worden.

En zo niet? Dan is het ook oké. Dan drink je je thee op, stuur je die laatste subtiele emoji (👋), en besef je: je verdient geen man die je moet ontcijferen. Je verdient iemand die zijn hart op tafel durft te leggen — niet alleen z’n koffiebestelling.

Herken je dingen uit dit blog? Of wellicht is het iets voor die vriendin die altijd valt op ‘de mysterieuze met commitment issues’.

Volg je hart: De weg naar jouw unieke stem

Ken je dat gevoel. Dat je wacht op een moment in het leven. Je voelt dat er iets groters op je wacht. Een roeping. Een innerlijke fluistering die zegt: “Er is iets dat jij te brengen hebt. Iets dat je moet delen.” Voor sommigen komt dat moment als een knal. Voor anderen is het een zacht duwtje, steeds weer terugkerend, als een golf die steeds op het strand slaat.

Bij mij was dat:
“Ik voel dat het mijn doel is om deel uit te maken van het ontwaken van de mensheid.”

Leuk… maar hoe vertaal je dat naar je alledaagse bezigheden? Na lang zoeken kwam ik tot de volgende conclusie:

“Ik ben gepassioneerd over persoonlijke groei, maar ik houd het vooral voor mezelf. En nu voel ik: ik moet dit gaan delen. Alleen… ik weet niet hoe. En dat maakt me bang.”

Inmiddels heb ik mijn stem gevonden door middel van deze website. Iedere keer weer een stapje nemen. Totdat je uiteindelijk iets tastbaars ziet.

Herkenbaar?

Je wil iets doen. Je voelt het vuur, de drive, het verlangen om bij te dragen. Maar dan komt dat stemmetje: “Wie ben ik om dit te delen?”
Of: “Ik heb niets nieuws te zeggen.”
Of de klassieker: “Wat als mensen me niet goed genoeg vinden?”

Passie ontstaat door actie

Wat vaak vergeten wordt, is dat het ontdekken van je passie niet passief is. Het is geen “weten wat je moet doen” en dan beginnen. Het is beginnen met doen, en dán ontdekken wat je te doen hebt.

Je hoeft niet meteen te weten hoe. Je hoeft zelfs niet te weten wat precies.
Wat je wel mag doen, is luisteren. Naar dat kleine verschil in opwinding. Die ene keuze die nét iets meer kriebelt dan de andere.

Dat is de leidraad.

Het hoeft niet groot te zijn

Soms is de meest opwindende keuze simpelweg: rust nemen en voelen. Soms is het het maken van een kleine video. Een post schrijven. Een wandeling maken waarin een idee ineens binnenvalt.

En weet je wat? Dat is genoeg. Sterker nog, dat is precies wat er nodig is. Elke kleine stap die net iets meer vreugde brengt dan de andere opties, is een signaal. En hoe vaker je dat volgt, hoe meer de weg zich vanzelf ontvouwt.

Je hoeft niet origineel te zijn

Laat die druk los. Je hoeft het wiel niet opnieuw uit te vinden. Je hoeft geen nieuwe waarheid te creëren.
Jij bént het originele element. Jouw stem. Jouw ervaring. Jouw manier van vertellen.

Je unieke waarde ligt niet in de informatie zelf, maar in hoe jij het brengt. Er zijn mensen die jouw stem, jouw energie, jouw woorden exact nodig hebben. En zolang jij je inhoud inhoudt, hou je die mensen datgene waar ze op wachten, óók in.

Dus waar begin je?

Hier. Nu.
Met de vraag: “Wat voelt vandaag, op dit moment, net iets lichter? Net iets leuker? Net iets meer ‘ik’?”
En dan: doe dat. Zonder verwachtingen. Zonder oordeel. Zonder te weten waar het toe leidt.

En als je dat blijft doen, dag na dag?

Dan ben je al precies waar je moet zijn.
Dan ben je je roeping aan het leven.

“Je hoeft niet alles te hebben om te kunnen beginnen. Je moet beginnen om alles te kunnen ontvangen.”

Dankjewel dat je hier bent. Jij, met jouw verlangen. Je bent precies op tijd. 💛

Wil je verder praten over jouw pad? Of voel je de kriebel om te beginnen maar weet je niet waar? Laat het me weten – ik denk graag met je mee.

Omgaan met geheimen: praktische tips

Geheimen zijn net katten: ze kruipen overal waar je ze niet wilt hebben

Iedereen heeft geheimen. De kleine onschuldige – zoals dat je ooit een plant hebt vermoord omdat je hem voor de zoveelste keer was vergeten water te geven – tot de grote, die je ’s nachts wakker houden. Sommige geheimen draag je stilletjes mee, zonder dat iemand het weet. Anderen voel je elke keer weer in je buik draaien als het onderwerp nét te dichtbij komt. Maar één ding hebben ze allemaal gemeen: ze drukken. En hoe langer je ze bij je houdt, hoe zwaarder ze worden.

Wat is een geheim eigenlijk?

Een geheim is iets dat je bewust voor jezelf houdt. Soms omdat je bang bent voor de gevolgen, soms omdat je het zelf nog niet helemaal begrijpt. Of omdat het simpelweg (nog) niet veilig voelt om te delen. En dat is oké. Je hoeft niet alles meteen van de daken te schreeuwen. Maar als een geheim te veel wordt, te veel invloed krijgt op hoe je leeft, denkt of ademt… dan is het tijd om er met zachtheid naar te kijken.

Waarom voelt een geheim zo zwaar?

Omdat je een deel van jezelf moet verstoppen. En dat gaat in tegen alles wat je als mens eigenlijk nodig hebt: verbinding, openheid, gezien worden. Een geheim maakt dat je gaat wankelen in contact. Je wordt voorzichtig, terughoudend, misschien zelfs een beetje schichtig. Je filtert wat je zegt, houdt mensen op afstand, en voor je het weet ben je aan het toneelspelen in je eigen leven.

En dat is doodvermoeiend. Niet omdat je toneelspeler bent, maar omdat je mens bent. En mensen zijn gemaakt om echt te zijn – ook als dat ongemakkelijk is. Vooral dan.

Maar sommige dingen kun je toch gewoon beter voor je houden?

Zeker. Soms is het nog niet de tijd. En soms is het gewoon ronduit onveilig om iets te delen. Denk aan een omgeving waarin jouw geaardheid je letterlijk in gevaar brengt. Of een situatie waarin je een liefde voor iets of iemand geheim houdt om je gezin – en vooral je kinderen – te beschermen tegen de impact van de waarheid. Niet vanuit schaamte, maar uit zorg. Omdat je weet: dit vraagt tijd, wijsheid, en misschien een therapeut met een goed theerecept.

In zulke gevallen is het belangrijk om te kiezen voor emotionele veiligheid. Dat betekent niet dat je moet blijven zwijgen, maar wél dat je mag zoeken naar plekken en mensen bij wie je jezelf langzaam mag gaan ontrollen. Zoals een kat uit z’n mandje: voorzichtig, maar o zo welkom.

De prijs van zwijgen

Langdurig iets verborgen houden heeft impact. Niet alleen op je relaties, maar ook op je lichaam, je hoofd, je hart. Je kunt er letterlijk ziek van worden. En misschien voel je dat al – in vage vermoeidheid, stress die niet weggaat, of in dat terugkerende knagende gevoel: “Als mensen echt zouden weten wie ik ben…”

Dan is het goed om jezelf af te vragen: wat heb ik nodig om mezelf stukje bij beetje toe te laten? Niet om alles meteen bloot te leggen, maar om te ademen. Vrijer. Dieper. Eerlijker.

Hoe laat je een geheim lichter worden?

Praat. Met iemand die je vertrouwt. Iemand die niet schrikt, niet oordeelt, en je niet per direct inschrijft voor een psychiater.
Schrijf. Pen op papier. Alles. Rauw, eerlijk, ongecensureerd. Je hoeft het aan niemand te laten lezen – behalve jezelf.
Voel. Hoe het is om er niet alleen voor te staan. Hoe het is om iets niet meer te hoeven dragen in stilte.
Kies bewust. Wat wil je wél delen, en met wie? Wat mag er (nog even) bij jou blijven?

Je bent niet je geheim.

Wat je verbergt, zegt niets over je waarde. Niets over je liefdelijkheid, je moed, je schoonheid. Het betekent alleen dat je mens bent – met laagjes, twijfels, keuzes, verlangens. En het mooie is: jij mag bepalen wanneer welke laag tevoorschijn mag komen. Op jouw tempo. In jouw woorden. Met of zonder thee.

En mocht je onderweg iemand zoeken die naast je blijft zitten – niet om het voor je op te lossen, maar om je eraan te herinneren dat je oké bent, precies zoals je nu bent – dan weet je me te vinden. De waterkoker staat al aan.

☕ Je mag me mailen via miranda.teacoach@gmail.com – ik lees met aandacht, en wie weet zetten we daarna samen de waterkoker aan.

De reis van 3D naar 5D: bewustzijnsverschuiving

Je hebt het vast wel eens gehoord: “We splitsen in twee verschillende aardes.” Maar klopt dat eigenlijk? Of is het veel ingewikkelder? Misschien zijn het niet zomaar twee, maar wel oneindig veel parallelle realiteiten waar we naartoe kunnen ‘shiften’.

Waarom zeggen we dan toch vaak ‘twee’?

Omdat wij mensen nou eenmaal graag in simpel zwart-wit denken. Licht versus donker, hemel versus hel, goed versus fout. Het is makkelijker te begrijpen. Maar de werkelijkheid is veel meer een vloeiende schaal, een spectrum van mogelijkheden.

Je vibratie, jouw persoonlijke frequentie, bepaalt op welke variant van de aarde jij terechtkomt. Je geloof-systeem, jouw overtuigingen, resoneren met bepaalde realiteiten meer dan met andere. Het is alsof je een radio afstemt: het ene station past beter bij jouw stemming dan het andere.

Dichtheid versus dimensie: Wat is het verschil?

Mensen verwarren vaak densities en dimensions, terwijl het eigenlijk heel simpel is:

Dichtheid is als provincies binnen een land.
Dimensies zijn als verschillende landen zelf.

Wij zitten nu in de overgang van de derde dichtheid (3D) — onze huidige fysieke wereld — naar de vierde dichtheid (4D), een hogere vibratie, nog fysiek, maar met meer bewustzijn en energie. De vijfde dichtheid (5D) is een heel ander verhaal: dat is een niet-fysieke dimensie, spiritueel.

Het is niet simpelweg “van 3D naar 5D”. Het is een overgang, een verschuiving in frequentie, een groei van bewustzijn.

De splitsing: Is het zwart-wit of een regenboog?

Het is geen harde scheiding, maar eerder een geleidelijke beweging. Sommige mensen blijven op de 3D-Aarde hangen, anderen bewegen zich voorzichtig richting 4D, en weer anderen duiken er helemaal in.

Zie het als een dag aan het strand: sommigen liggen lekker op het zand, sommigen dippen hun tenen in de zee, en anderen surfen de golven. Allemaal dezelfde plek, maar totaal verschillende ervaringen.

Waarom versnelt die splitsing nu zo?

We zitten aan het einde van een groot cyclisch tijdperk. Alsof we net klaar zijn met de lessen van groep 3 en nu naar groep 4 mogen. Sommige mensen moeten misschien nog een jaartje blijven zitten, terwijl anderen al klaar zijn om door te stromen.

Dit is het moment waarop steeds meer mensen collectief de shift maken naar een nieuw bewustzijnsniveau — een hogere dichtheid met nieuwe lessen. Dat verklaart ook onze interesse in UFO’s, buitenaardse wezens, spirituele ontwaking en allerlei mysteries. Het zijn tekenen dat de volgende ‘les’ begint.

Wat ging er mis met Atlantis?

Een klassieker! Atlantis was een hoogontwikkelde beschaving die, net als wij, in een cyclus van leren en resetten zat. Er was een flinke scheiding tussen ‘zonen van het licht’ en ‘zonen van de duisternis’ – een splitsing gebaseerd op vibratie en intenties. Angst, oorlog en machtsspelletjes namen toe.

Uiteindelijk vernietigde een komeet Atlantis, een catastrofe die in ons collectief geheugen bleef hangen — vandaar onze instinctieve angst voor kometen. Maar het verhaal is ook een waarschuwing: als we niet leren, kunnen we steeds weer opnieuw moeten beginnen.

De Reset: Wat betekent het voor ons?

Vanaf zo’n 2020 zijn we in een soort reset-modus beland, die naar verwachting doorgaat tot zo’n 2050. Het is een ‘ascensie’ van collectief bewustzijn, een evolutie naar de vierde dichtheid en daar voorbij.

Het mooie is: we krijgen hulp van buitenaardse beschavingen. Die brengen kennis, technologieën zoals vrije energie en inzichten die ons kunnen helpen onze planeet te helen. Grenzen vervagen, we gaan meer beseffen dat we één mensheid zijn — en misschien zelfs deel gaan uitmaken van een galactische gemeenschap.

Zijn er nog spannende astrofysische dingen om bang voor te zijn?

Nee hoor, niets om nachten wakker van te liggen. Natuurlijk zullen er nog aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en zonnevlammen zijn, maar dat hoort bij de natuurlijke cycli. Je eigen vibratie bepaalt hoe jij die dingen ervaart.

Bovendien werken we al samen met buitenaardse helpers om mogelijke problemen te verzachten. Dus, no stress!

Hemelvaart = vibratieverandering

Er gaan verhalen die angst zaaien met het idee dat ‘de goeden’ omhoog geheven worden en ‘de rest’ achterblijft. Bashar legt het zo uit: dit is een oude manier om te zeggen dat mensen met een hogere vibratie naar een andere realiteit zullen ‘opstijgen’, terwijl anderen in een lagere frequentie blijven.

Dus ja, er zit een kern van waarheid in, maar de taal en beelden zijn aangepast aan het begripsniveau van mensen van toen. Het gaat er vooral om dat jij jouw vibratie verhoogt, zodat jij ‘meegaat’ met de verschuiving.

De boodschap?

Je bent nooit vastgezet in één vaste versie van de aarde of jouw pad. Je bent als een radiozender die steeds kan afstemmen op andere frequenties. Wil je naar een hogere, lichtere, liefdevolle realiteit? Dan is het tijd om te oefenen met die vibratie, die ‘formule’ te volgen die Bashar deelt als navigatietool.

Elke dag een beetje hoger, een beetje helderder, een beetje meer liefdevol — en jij surft mee op de golven van deze prachtige nieuwe wereld die zich aan het ontvouwen is.

Go with the flow is the way to go! Blijf stralen en afstemmen! ✨🌍☕️

Omgaan met het onbekende: Waarom buitenaardse wezens geen reden zijn om onder je dekbed te kruipen

Laten we eerlijk zijn: het onbekende kan best spannend zijn. Of het nu gaat om een nieuwe baan, een eerste date of, laten we zeggen, het idee dat er intelligente Mantis-wezens en mysterieuze Grijze buitenaardse rassen bestaan. Je eerste reactie? Misschien iets tussen ‘Ik geloof er niks van’ en ‘Oh nee, ze komen me halen!’. Maar laten we even rustig ademhalen en een kop thee erbij nemen.

Angst voor het onbekende: een oeroud mechanisme

Je brein is geprogrammeerd om te overleven. Alles wat je niet kent, wordt in eerste instantie door je onderbewuste als ‘potentieel gevaarlijk’ bestempeld. Een handige feature als je in de oertijd een sabeltandtijger tegenkwam, maar iets minder nuttig als het gaat om het dagelijks leven en ideeën over intergalactische beschavingen.

De Mantis-wezens en de Grijze: minder spannend dan je denkt

Het idee van Mantis-wezens—grote, insectachtige entiteiten die zich bezighouden met spirituele ontwikkeling—klinkt misschien als iets uit een sci-fi film. En ja, de Grijze, die technologisch slim maar emotioneel een beetje ingedut zijn, hebben een twijfelachtige reputatie dankzij ontvoeringsverhalen. Maar in veel beschrijvingen worden ze niet neergezet als ‘boze aliens’, maar eerder als nieuwsgierige onderzoekers of begeleiders in een groter kosmisch plaatje. Denk eerder aan een spirituele coach dan een vijandige invasie.

Hoe neem je de angst weg?

Onderzoek en kennis: Angst verdwijnt zodra je meer begrijpt. Lees, verdiep je en ontdek dat er veel verschillende perspectieven zijn.
Vertrouw op je eigen intuïtie: Voelt iets niet goed? Laat het los. Voelt het juist fascinerend en inspirerend? Duik erin!
Een beetje humor helpt altijd: Stel je eens voor dat een Mantis-wezen een high-five probeert te geven met die lange armen. Zie je? Meteen minder eng.
Jij hebt de regie: Wat je aandacht geeft, groeit. Focus je dus op positieve ervaringen en intenties.

Het Universum is groot – en vol verrassingen

Wie weet wat er nog allemaal te ontdekken valt? Misschien zijn we niet alleen, misschien wel. Maar in plaats van bang te zijn voor het onbekende, kunnen we het net zo goed met nieuwsgierigheid en openheid benaderen. En mocht je ooit een Mantis-wezen tegenkomen? Gewoon vriendelijk groeten en vragen of hij thee lust.

Proost op een open geest!

Licht, liefs en sterrenstof,
Jouw intergalactische TEAcoach ☕✨

Waarom dromen essentieel zijn om te overleven

Stel je even het volgende voor.

Je wordt wakker na een lange nacht zonder dromen. Alles voelt… dof. Alsof je thee hebt gezet maar dan met een theezakje. Geen smaak. Geen pit. Geen richting. Klinkt overdreven? Nou, wetenschap en spiritualiteit zijn het eens: als je nooit droomt, ga je letterlijk stuk. Geen grap.

Ja, dat klinkt misschien dramatisch, maar ik beloof je: dit blog is zowel hoopvol als heerlijk nuchter. We gaan samen duiken in waarom dromen niet alleen leuk zijn, maar ook levensreddend. Dus pak een kop thee, nestel je in je favoriete hoekje, en laat je meenemen op een reis naar de binnenwereld van de Ziel, je kernovertuigingen, en het mysterieuze wonder van… dromen.

☕ Dromen? Laten we even beginnen bij het begin.

Hoeveel mensen heb je nodig om thee in te schenken?”

Antwoord: Eén — maar de theepot werkt het beste als de tuit niet geblokkeerd is en je moet wel bereidt bent om de thee uit te schenken.

Je kunt de mooiste inzichten, rituelen, meditaties, affirmaties en kristallen in huis hebben, maar zolang je innerlijke theepot (lees: je hart en geest) niet openstaat… gebeurt er niks. Geen infusie, geen warmte, geen flow.

Je moet bereid zijn om de thee te schenken. Om het te laten stromen. Om in beweging te komen.

💡 En zo werkt het dus ook met innerlijke groei. Je kunt affirmaties zingen onder de douche, mediteren tot je spierpijn van het zitten hebt, en zelfhulpboeken stapelen tot je een nieuw bijzettafeltje hebt… maar als je niet écht wilt veranderen, gebeurt er he-le-maal niks.

Dat brengt ons bij “dromen” – en niet alleen die waarin je de deur uitloopt in je onderbroek. Ik bedoel: echte, diepe, Ziel-gedragen dromen. Die waarin je even loskomt van de zwaartekracht van het dagelijks bestaan en jezelf herinnert wie je werkelijk bent.

🌌 Dromen: Meer dan nachtelijke Netflix

Wist je dat als je mensen laat slapen, maar hun dromen onderdrukt, ze binnen een paar dagen compleet de weg kwijt zijn?

Niet slapen = slaperig.

Niet dromen = hallucinaties, chaos en uiteindelijk zelfs het einde….

Kortom: dromen is niet optioneel. Het is net zo essentieel als ademhalen, eten of… nou ja, thee drinken.

Dromen zijn niet zomaar gekke hersenspinsels. Ze zijn letterlijk je “energetische reset-knop”. Een soort innerlijke software-update. Tijdens het dromen maak je opnieuw verbinding met je ziel, met de energie van wie je écht bent. En laat dat nu precies de sleutel zijn tot verandering.

🧭 De Vier D’s die je leven veranderen (nee, het is geen nieuwe band)

Als je écht aan je kern-overtuigingen wilt werken (je weet wel, die dingen die je telkens saboteren als je weer vol goede moed een nieuw leven wilt beginnen), dan is er een innerlijk kompas dat je kunt volgen: De Vier D’s.

1. Desire – Het verlangen om jezelf écht te ontmoeten

Niet een oppervlakkig “ik wil een nieuwe telefoon” of “ik wil meer volgers op social media”, maar een diep, hartverscheurend, ik-kan-niet-anders-verlangen om je ware Zelf te zijn..

2. Definition – Wat geloof jij eigenlijk?

Je kunt pas iets veranderen als je weet wat je gelooft. En spoiler: 90% van wat jij “denkt” dat je gelooft is eigenlijk gewoon ingefluisterd door je ouders, je basisschooljuf of die ene sarcastische collega. Tijd om even lekker Marie Kondo te doen op je innerlijke overtuigingen.

3. Dedication – Show up for yourself

Zelfontwikkeling is geen Insta-citaat. Het is opdagen. Elke dag weer. Ook als Mercury retrograde is, je wifi uitvalt, en je chips op is. *Vooral* dan.

4. Detachment – Loslaten, en dan bedoel ik écht loslaten

Verwacht niks. Wil niks forceren. Laat het Universum z’n ding doen. En nee, dat is niet hetzelfde als “ik zie wel”, maar eerder een liefdevolle, volwassen: “Ik vertrouw erop dat wat ik zaai, ook zal groeien.”

🌱 Zonder Dromen, geen groei

Zonder dromen blijf je hangen in overleven. Met dromen begint het léven.

Dromen – of ze nu ‘s nachts komen of overdag via je verbeelding – brengen je in contact met iets wat groter is dan je ego, je agenda, of je to-do lijst. Ze zijn boodschappen uit de backstage area van je bewustzijn. En soms? Zijn ze de enige manier waarop je Ziel je nog een beetje wakker kan schudden.

En het mooie is: zelfs als je je dromen niet altijd herinnert, gebeurt het toch. Achter de schermen. Jouw ziel is altijd met je aan het werk. Altijd op zoek naar manieren om je te helpen groeien, helen, thuiskomen bij jezelf.

💫 Dus, wat nu?

Misschien is dit het moment om jezelf iets te vragen.

Niet: “Wat wil ik bereiken?”

Maar: “Waar verlang ik écht naar?”

En dan: durf te dromen. Wild. Groot. Liefdevol. Spiritueel. Menselijk.

Want dromen, lieve lezer, zijn geen luxe. Ze zijn heilig. Ze zijn essentieel.

Ze zijn… wie je bent.

✨ *The Tea Coach Tip:*

Probeer deze week elke ochtend, direct na het wakker worden, 3 zinnen op te schrijven over wat je je herinnert uit je droom. Al is het maar: “Er was een fiets. En een broccoli. En ik had roze sokken aan.” Je zult versteld staan wat je onderbewuste je probeert te vertellen.

En tot slot? Drink een kop thee. Droom een beetje. Leef een beetje meer.

Laat het me weten of je met mij wil delen en ontcijferen, dan zet ik het theewater alvast op. 🍵