Het is bijna Pasen. Lekker ontbijten, brunchen. Paaseitjes en paashaasjes.
Dat er nog een verhaal achter zit, is in de hedendaagse samenleving allang bijzaak geworden.
En dat is helemaal prima. Zeker als je ook nog in de gelegenheid bent om gezellig samen te zijn met de mensen die je lief zijn. Want zoals bij de meeste feestdagen gaat het daar uiteindelijk om. Uiteraard hoeft dat niet per se op die dagen zelf. Het gaat om de intentie.
Zeker als je kijkt naar het Paasverhaal.
Sindsdien lijkt de vraag niet zozeer te zijn wat er toen precies gebeurd is, maar eerder hoe mensen daarna naar de wereld kijken. Naar autoriteit. Naar waarheid. Naar verbinding.
Waarom was er zoveel weerstand tegen iemand die juist sprak over vergeving, compassie en verbinding? Waarom moest hij sterven? En hoe kan het dat zijn verhaal ervoor heeft gezorgd dat er een verschuiving kwam in hoe mensen naar de wereld kijken?
Zijn verhaal verschuift langzaam van geschiedenis naar iets groters. Het introduceert een universum dat niet alleen uit sterren en planeten bestaat, maar uit lagen van bewustzijn en hiërarchieën van wezens. Binnen dat geheel is een breuk ontstaan: Er ontstaat een groep die twijfelt aan de oorsprong van hun bestaan en aan de noodzaak van een hogere bron. Het idee ontstaat dat zelfstandigheid een betere weg is dan verbondenheid. Wat volgt is een discussie over overtuigingen, loyaliteit en richting.
En ergens in dat verhaal raken we hier op de aarde geïsoleerd van elkaar. Afgesloten, als een systeem dat op zichzelf draait.
Binnen dat systeem ontstaat een idee: dat de werkelijkheid zoals wij die kennen misschien niet de oorspronkelijke versie is, maar een soort kopie. Een spiegelbeeld. Of, zoals het wordt genoemd, een “matrix”. Geen sciencefictionversie met groene codes, maar een subtieler netwerk van overtuigingen, structuren en symbolen.
Daarin lijken dingen soms omgedraaid:
- wat bedoeld is om te verbinden, creëert afstand
- wat vrijheid belooft, vraagt gehoorzaamheid
- wat kracht vertegenwoordigt, wordt getoond als zwakte
Zelfs symbolen krijgen een andere lading. Een kruis wordt niet alleen een historisch object, maar ook een beeld dat door de tijd heen verschillende betekenissen draagt, afhankelijk van wie ernaar kijkt.
Wat dat precies betekent, blijft open.
Het maakt uiteindelijk minder uit welke versie van het verhaal het meest overtuigt of het beste bij je past. Wat opvalt, is dat er onder al die perspectieven iets gemeenschappelijks lijkt te liggen: mensen willen zich geliefd voelen. Dat er mensen om hen heen zijn die om hen geven en het gevoel geven dat ze ertoe doen.
Of je nu wel of niet gelooft, het enige wat telt is dat er iemand was met een goede intentie. Iemand die mensen liet weten dat ze geliefd waren, ertoe deden en erbij hoorden. En het enige wat hij wilde, is dat mensen datzelfde doen voor anderen. Niks meer, niks minder. Soms is het zo simpel. Alleen ons brein en ego maken het vaak ingewikkelder dan nodig is.
Het idee dat positiviteit zich kan verspreiden, net zo goed als negativiteit, komt in verschillende vormen terug. En wie om zich heen kijkt, ziet dat steeds meer mensen bewust kiezen voor die positieve richting. En dat is uiteindelijk waar het mee begon. Laten we daar vooral mee doorgaan. Waar je aandacht aan geeft groeit. Wanneer je de focus op iets legt ga je het ook steeds meer zien. Wanneer je het wil zien, dan zul je zien dat er veel meer positiviteit is dan je denkt! Let maar eens op! It’s like magic!
Super dat je het tot het einde hebt gelezen! Heel veel liefs en hele fijne dagen! En niet vergeten: Er is altijd tijd voor thee 😉
Veel licht en warmte,
Miranda
