Soms raakt een verhaal je dieper, omdat je niet alleen de woorden leest, maar ook de mens erachter voelt. Dat gebeurde toen ik op oudjaarsavond het bericht van Nuno Bettencourt las.
Ik heb hem nu 2x ontmoet. De 1e keer was heel bijzonder — geen foto’s, geen handtekeningen, maar een oprechte, hart-tot-hart omhelzing. Juist daarom kwamen zijn woorden over stilte, verlies en wie er wel of niet bleef extra hard binnen. Omdat ik had ervaren hoeveel echte aanwezigheid in een klein moment kan zitten, en ik wenste dat hij zelf kon voelen hoeveel liefde en verbinding hij achterlaat, zonder het te weten. Dat is de stille kracht van menselijk contact: klein aan de buitenkant, groots in wat het in beweging zet.
Hij schreef over een jaar eerder, waarin zijn leven plotseling en ingrijpend veranderde. En over de mensen die hij als familie voelde en die daarna niets lieten horen. Geen belletje. Geen appje. Geen “we zijn er voor je”.
Zijn woorden ademden pijn, verwarring en uiteindelijk ook helderheid. Over wie er wél bleef. En wie niet.
En terwijl ik zijn verhaal las, merkte ik dat het iets in mij raakte. Niet omdat mijn verhaal hetzelfde is, maar omdat het dezelfde gevoelige snaar aanraakt.
Wat mij in zijn verhaal vooral raakte, was hoe de stilte werd geïnterpreteerd. De stilte als bewijs dat het de ander niets meer kon schelen.
En daar wil ik iets aan toevoegen. Niet om zijn ervaring te ontkennen, want zijn pijn is echt, maar om er een andere laag naast te leggen.
Want stilte kan veel betekenen.
Soms is het onmacht.
Soms verwarring.
Soms een eigen vorm van rouw.
Wat mijn ervaring is, en waar ik vorig jaar over schreef in mijn blog over de kracht van alleen leven, is dat we, wanneer we zelf midden in pijn zitten, onze gevoelens gemakkelijk spiegelen op de ander. Dat is geen fout. Dat is menselijk.
In de loop van de tijd ben ik anders naar stilte gaan kijken. Ik laat om andere redenen los. Bijvoorbeeld omdat ik een situatie niet meer kan dragen. Niet omdat het mij niets kan schelen, maar juist omdat het te dichtbij komt en teveel pijn doet. Juist omdat ik om die mensen en situaties geef. Als je hart in brand staat heb je soms pauze en/of afstand nodig om het af te laten koelen. Wanneer het goed voelt, kun je weer met een sterk hart de situatie dragen en er weer volop zijn zonder dat het ten koste gaat van jezelf.
Dat maakt het gemis niet minder voelbaar.
Maar het maakt het verhaal wel zachter.
Brené Brown beschrijft dit als een plek waar schaamte, angst en liefde door elkaar heen lopen. Waar mensen niet weggaan uit kilte, maar uit onvermogen. Omdat ze simpelweg niet geleerd hebben hoe ze bij pijn kunnen blijven — die van zichzelf, laat staan die van een ander.
Wat ik zowel in Nuno’s woorden als in mijn eigen ervaringen herken, is dat we midden in een verschuiving zitten. Oude rollen tussen man en vrouw beginnen te schuiven. En dat brengt ongemak met zich mee. Persoonlijk heb ik mij nooit gehouden aan de traditionele rolverdeling. Ik bewandel mijn eigen pad. En ik heb óók nog te leren dat ik mij wat vaker kwetsbaar mag opstellen.
We hebben aangeleerd dat we moeten voldoen aan het beeld van kracht, dragen, zorgen, zwijgen. Maar steeds vaker wordt zichtbaar dat echte verbinding iets anders vraagt: woorden geven aan wat je voelt. Aanwezig blijven, ook als je het niet zeker weet.
Kwetsbaarheid, zegt Brené Brown, is niet weten wat je moet zeggen en toch niet verdwijnen. Durven zeggen dat je het even niet weet. Maar niet iedereen is daar al. En dat maakt deze overgang soms rommelig, stil en pijnlijk.
Stilte, verbinding en wat blijft
Nuno’s verhaal laat zijn kant zien — hoe verlammend stilte kan zijn voor degene die achterblijft. En tegelijkertijd zie ik ook de andere kant: stilte als bescherming. Als pauze. Als iets wat niets zegt over liefde, maar alles over draagkracht.
Wat voor mij duidelijk is, is dit: de mensen die wél blijven, zijn onmiskenbaar zichtbaar. Ze hoeven het niet goed te doen. Te blijven. Te vragen. Er gewoon te ZIJN.
Dat is familie.
Niet door regels of bloed.
Maar door aanwezigheid.
Soms zit je alleen. Misschien op oudjaarsavond. Of op een ander kantelpunt in je leven. En dat kan moeilijk zijn. Maar het kan ook een stille overgang zijn. Van oude verwachtingen naar nieuwe helderheid. Ik persoonlijk kies er vaak voor om alleen te zijn. Even afstand nemen van de hectiek. Even voelen hoe het nu met mij gaat. Daarna kan ik weer de mensen om mij heen ondersteunen. Niet om de dingen voor ze op te lossen maar gewoon door er voor ze te zijn en te luisteren.
Alleen zijn is dan geen leegte, maar ruimte. Ruimte om te voelen wie je bent geworden. Wie er bij je hoort. En wie je met liefde loslaat — niet uit boosheid, maar uit eerlijkheid. Eerlijkheid tegenover de ander zodat je ze niet onnodig kwetst met woorden die je niet meent en eerlijkheid naar jezelf vanuit een liefde voor jezelf.
Niet elke stilte is afwijzing. Niet elk vertrek is onverschilligheid. We doen allemaal wat we kunnen met wat we aankunnen. Blijf daarom mild — voor jezelf én voor de ander. En weet dat echte verbinding niet ontstaat uit perfecte woorden, maar uit de moed om mens te zijn, met alles wat daarbij hoort.
Maak van 2026 het beste jaar ooit! Je hebt elke dag de keuze om het anders te doen dan gisteren, ongeacht wat je hebt meegemaakt. En als je een luisterend oor nodig hebt.
Je weet mij te vinden! Ik zit onder mijn kleedje met mijn kopje thee. Klaar om te luisteren!
Happy new year!!
Voor wie Brené Brown niet kent: check out haar TED talk The Power of Vulnerability | Brené Brown | TED
Nuno’s story: 31-12-2025 – When people you truly love … family … Hear about something devastating and life altering happening to you and they don’t care enough to call right away to check on you or to try to help … it’s confusing and hurts at first … I mean not even a text with a few words like… we heard , we love you, we’re here for you. You’ll always be family no matter what.
But nothing … Not after a few days … months and now over a year later …
it’s still is crippling at times, because it’s like you never existed to them , 12 years erased within seconds by a tribe that called you family. Not one single thought about your well being or even a second of lost sleep over your heartbreaking loss. When you yourself would drop everything and get on plane if they needed you.
But hey don’t get it twisted … it’s not that they don’t love you anymore … the truth is they NEVER did.
They just pretended to and said I love you for over a decade … because they had to.
but People that truly love you SHOW their love for you when you’re at your darkest moments. They don’t abandon you overnight.
But on the other side, hold on really tight to the ones who did call right away and even traveled to see you and cried with you and kept checking in through a year of painful loss.
Be grateful, for that is exactly the meaning of Family… not by law or by blood.
For those of you sitting alone on New Year’s Eve wondering how did I get here …
As hard as it is to realize you spent over a decade of fake hugs and smiles and empty “I love you’s… “
You WILL find peace of mind and You will eventually heal and realize there’s no room in your life for cold hearted people.
A YEAR ago I sat alone last NYEve in immense pain…. Tonight, I sit here alone a year later this NYE… but feeling Peace and gratefulness and blessed for the true family that showed up for me and have always been there. For the good. The bad and ugly. As I will always be there for every one of them.
unconditionally…
Even though it was a trying year personally … Thank you for an incredible year career wise. It was a wild ride … ALL THANKS TO YOU.
2026 !
Let’s Gooooooo!
